از دیدگاه شیعه امامیه همۀ پیامبران الهی دارای عصمت بوده و آنها از هر نوع گناهان صغیره و کبیره پاک هستند. همچنین آنها از لغزشهای عمدی و سهوی مصون بوده و پیامبران اللهی، این مقام را حتی قبل از مبعوث شدنشان، دارا میباشند. اما گاهی در قرآن کریم به آیاتی مواجه شده و برمی خوریم که محتوای آن با عصمت پیامبر9 ناسازگاری دارد. مثل آیات نخستین سورۀ عبس که ظاهراً خداوند پیامبرش را به خاطر رو بر تافتن از شخص نابینا و مؤمن، مورد عتاب و سرزنش خویش قرار داده است. در این مقاله نکات ظریف و قابل توجه در آیات، مورد دقت و ارزیابی قرار گرفته است و با دلایل قرآنی، روایی و عقلی به اثبات رسیده که مقصود از شخصِ مورد سرزنش شده، پیامبر9نبوده، بلکه یک فردی از افراد اموی بوده است. به این صورت که: در مرحلهی نخست، آیات زیاد و فراوانی وجود دارد که به عصمت پیامبر9با صراحت تمام بیان میکند، بنابراین، امکان ندارد که خداوند بر خلاف آنها چیزی بگوید که لازمۀ آن عدم معصومیت پیامبرش میباشد.
دوم اینکه: برخی از روایاتی که میگویند: فرد توبیخ شده پیامبر9می باشد، از کجا معلوم که جعلی و ساختگی نباشند؟ چون سلسله ی بنی امیه برای محو کردن نام پیامبر9و آیین حضرت محمد9از هیچ کوشش تلاشی دریغ نورزیدند. آیا نمیتوان گفت که یکی از همان تلاشها جعل و ساختن روایات کذب و دروغ بر علیه پیامبر9 بود؟
سوم اینکه: ضمایر موجود در آیات نیز با وجود قرآین و نشانههای زیاد در قرآن، قابل تحلیل و توجیه است. به گونۀ که دامن عصمت پیامبر9 از آلودگی و لغزش مصون بماند