صفاتی که خداوند متعال در قرآن کریم به خود نسبت داده است، بین متکلمان به صفات خبریه مشهور است. این صفات مجال بحث و اختلافنظرهای مبنایی و عمیق را بین متکلمان ایجاد کرده است. برخورد با این دسته از صفات، سؤالات زیادی را در ذهن دانشمندان کلام ایجاد کرده است؛ ازجمله اینکه آیا واقعاً خداوند دارای اینگونه از صفات هست یا نه؟ و آیا ظهور این صفات که در آیات، روایات و متون دینی آمده است، نسبت به خداوند به معنای لغوی است؟ آیا متبادر از این کلمات معانی دیگر است؟ در این مختصر به بررسی نظرات متکلمان با رویکرد ظاهرگرایی مطلق اهل حدیث، ظاهرگرایی مقید اشاعره، عقلگرایی معتزله (مؤوله) ، نقد مختصر دید گاهها و درنهایت ژرف نگری امامیه و تعدادی از علمای مذاهب کلامی دیگر پرداختهشده است، در نهایت با تقسیم بندی ظواهر به تصوری(حرفی) و تصدیقی(جملی) به پرسشهای فوق، پاسخ دقیق و منطقی ارائه شده است.